یار من چون از جمال خویش بردارد نقاب            خلق در حیرت که در شب چون برآمد آفتاب؟

روی هم‌چون صبحِ عید و موی هم‌چون شام وصل            صبح و شامِ این‌چنین برپا نماید انقـلاب

آن که با یک گردش چشم دل‌انگیزش کند            در دو عالم از برای عاشـقانش فتح باب

دوستانش در نعیم و دشمنانش در جحیم            مبغضش غرق گناه و مخلصش غرق ثواب

عالمی را می‌تـوان دیـوانۀ عـشقـش کـند            گر برون آرد جمال عـالم‌آرا از حجـاب

ای که در فرمان تو باشد ز خلّاق مـبین            ابر و باد و نور و نار و مهر و ماه و خاک و آب!

یا کریم الوعد! یا شمس الضّحی! بدر الدّجا!            از گدای درگهت ای میر و مولا! سر متاب